Yargıtay, bölge adliye mahkemesinin hatalı kesinlik sınırı tespitiyle temyiz dilekçesi reddini kaldırarak harç eksikliğinin giderilmesi için dosyayı iade etti.
Özet: Yargıtay, bölge adliye mahkemesinin dava konusu alacak miktarının temyiz kesinlik sınırının altında kaldığı gerekçesiyle temyiz dilekçesini reddetme kararını, yapılan incelemede alacağın bu sınırı aştığı ve reddin hatalı olduğu tespitiyle bozmuş; aynı zamanda, davacı vekili tarafından yatırılması gereken temyiz harçlarının eksik olduğunu belirterek, harçların bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek dosyanın yeniden inceleme için Yargıtaya gönderilmek üzere bölge adliye mahkemesine geri çevrilmesine hükmetmiştir.
MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi
SAYISI : 2024/2691 E., 2025/2162 K.İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 1. İş MahkemesiSAYISI : 2022/27 E., 2024/340 K.Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 07.10.2025 tarihli ek karar ile kararın miktar itibarıyla kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir. Dosya içeriğine göre Bölge Adliye Mahkemesince dava konusu alacağın miktarı dikkate alınarak temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de dava dilekçesi, dava konusu yapılan alacaklar ve bilirkişi raporu dikkate alındığında reddine karar verilen miktarın; Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 20. maddesi ile değiştirilen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) ek madde 1/2 hükmü uyarınca dava tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin üzerinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda temyiz dilekçesinin miktardan reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla 07.10.2025 tarihli ek kararın bozularak ortadan kaldırılması gerekmektedir. 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. maddesi ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddesi uyarınca asıl karara ilişkin yapılan ön incelemede; temyiz eden davacı vekilince temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz karar harcının yatırıldığına dair belgenin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.Temyiz eden tarafın yargı harçlarından istisna veya muafiyetinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca; yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.Bu itibarla; 1. Kararı veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun'un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca; a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,2. Verilen kesin süre içinde;a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.KARARAçıklanan sebeplerle;1. Bölge Adliye Mahkemesince verilen 07.10.2025 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, Ek karar yönünden alınan temyiz harçlarının istek hâlinde ek kararı temyiz edene iadesine,2. Harç yönünden belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,04.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.