Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararının istinaf reddi üzerine sanık müdafiinin delil itirazlarını reddederek hükmü onadı.
Özet: Hırsızlık suçundan mahkum olan sanığın avukatı, kararın çelişkili ifadelere, kesin olmayan kamera görüntülerine dayandığını, müvekkilinin uyuşturucu etkisiyle apartmana sadece güvercinleri için girdiğini, hırsızlık kastı taşımadığını ve suçun şüpheyle sabit olmadığını ileri sürerek temyiz başvurusunda bulunmuş; ancak Yargıtay, bölge adliye mahkemesinin istinaf başvurusunu reddeden kararında hukuka aykırılık bulunmadığına karar vererek sanık müdafiinin itirazlarını reddetmiş ve hükmü onamıştır.
2. Ceza Dairesi         2023/18033 E.  ,  2025/20067 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/2621 E., 2022/2318 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, mahkemenin müvekkiline çelişkili, mağdur ve tanık beyanlarına dayalı olarak ceza verdiğine, mevcut kamera görüntülerinin kesin bir delil oluşturmayacağına, müvekkili tarafından savcılık esnasında belirttiği üzere, uyuşturucu etkisinde olduğu için ne yaptığını tam olarak hatırlamadığına, sadece güvercinleri için apartmana girdiğine, bunun dışında mağdura karşı bir zararının mevcut olmadığına, apartmana kesinlikle hırsızlık maksadı ile girmediğine, kapı üstünde gördüğü anahtar ile daireye giriş yaptığına, fakat ev içinden herhangi bir eşya aldığının kesin bir şekilde tespit edilmediğine, kamera görüntülerinde apartmandan sadece siyah bir poşet ile çıkış yaptığının göründüğüne, bununda hırsızlığı gerçekleştirdiğine dair kesin bir delil oluşturmayacağına, şüphenin varlığı halinde müvekkili lehine değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA dava dosyasının aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Batman 4. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.