Hırsızlık suçunda istinaf kararının, eylemin gece vakti işlenip işlenmediği tespiti ve zorunlu müdafii atanmaması eksiklikleri nedeniyle Yargıtay 2. Ceza Dairesi tarafından bozulması.
Özet: Yüksek Mahkeme, hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararını, eylemin gece vakti işlenip işlenmediği hususunun kamera kayıtları ve gün doğuşu saati dikkate alınarak yeterince araştırılmaması ve bunun sonucunda eksik ceza tayin edilmesi ihtimali ile, eğer suçun gece vakti işlendiği tespit edilirse cezanın alt sınırının zorunlu müdafi atanmasını gerektirecek seviyeye çıkacak olmasına rağmen savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle müdafi atanmaması gerekçeleriyle bozarak, davanın yeniden incelenmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir.
2. Ceza Dairesi         2025/10606 E.  ,  2025/17227 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2025/2870 E., 2025/2070 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, şikâyetçinin zararını karşılamak istediği ancak karar tebliğ edilmediği için zararı karşılayamadığına, verilen kararın yeniden incelenmesini talep ettiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme dikkate alındığında, ikinci defa mükerrir sayılan sanık hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair verilen kararda bir isabetsizlik görülmediğinden Tebliğname'deki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-Dosya arasında bulunan 30.01.2025 tarihli Olay Görüntü İzleme Tutanağında; 17.01.2025 tarihindeki eylemin sanık tarafından kamera saatine göre 05.43'te gerçekleştirildiğinin ve UYAP'tan alınan çizelgeye göre suç tarihinde güneşin doğuş saatinin 07.22 olduğu, gece vaktinin yaz saati uygulamasına göre saat 07.22'de sona erdiğinin anlaşılması karşısında; kamera saatinin güncel olup olmadığının tespiti ile buna göre suçun gece vakti işlendiğinin tespiti halinde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi gereğince verilen cezada artırım yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik cezaya hükmolunması,
2- 1 No.lu bozma nedenine göre suçun gece vakti işlendiği tespit edildiği takdirde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması ve müdafii huzurunda savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, aynı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İstanbul 61. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.