Karşılıklı boşanma davasında kadının lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminatın azlığı ile vekalet ücreti hükmedilmemesi yönünden bölge adliye mahkemesi kararının bozulması.
Özet: Boşanma davasında davalı-karşı davacı kadının temyiz başvurusu üzerine yapılan incelemede, kadına hükmedilen maddi ve manevi tazminatın tarafların ekonomik ve sosyal durumları, kusur dereceleri ve hakkaniyet ilkesi uyarınca az olduğuna ve erkeğin davasının reddedilmesine rağmen kendisini vekille temsil eden kadın lehine vekalet ücreti hükmedilmemesinin hatalı olduğuna karar verilerek bölge adliye mahkemesi kararı bu yönlerden bozulmuş, kadının diğer temyiz itirazları ise reddedilerek bozma kapsamı dışındaki bölümler onanmıştır.
MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi
SAYISI : 2023/2909 E., 2025/396 K.DAVA TÜRÜ : Karşılıklı BoşanmaİLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 6. Aile MahkemesiSAYISI : 2020/708 E., 2022/799 K.Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından hükmedilen maddî ve manevî tazminat, tedbir, yoksulluk ve iştirak nafakasının miktarı ve reddedilen asıl dava yönünden vekâlet ücreti hükmedilmemesi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: 1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle İlk Derece Mahkemesinin davalı karşı davacı kadın tarafından açılan karşı davanın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan boşanma davası olarak nitelendirildiği buna karşı İlk Derece Mahkemesi'nin kısa kararında 4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi, gerekçeli kararda ise 4721 sayılı Kanun'un 166/3 üncü maddelerinin yazıldığı bu hususun mahallinde her zaman düzeltilebilecek maddi hata olduğunun anlaşılmasına göre davalı davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi hükümleri nazara alınarak, daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir. 3.Mahkemece, asıl davacı erkeğin davasının reddine karar verilmiş olduğu halde yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı-davacı kadın yararına vekâlet ücretine hükmedilmemiştir. Yargılama sonucunda vekâlet ücreti ve yargılama giderleri davanın kabul veya reddedilmesi durumuna göre takdir edilir. Buna göre erkeği reddedilen asıl davasında kendisini vekille temsil ettiren kadın yararına vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, vekâlet ücretine hükmedilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir. KARARAçıklanan sebeplerle;1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının maddî ve manevî tazminat miktarları ile erkeğin reddedilen asıl davasında kadın lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yönünden kadın yararına BOZULMASINA,2. Davalı davacı kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.