Hırsızlık suçundan, sanığın eyleminin TCK 142/2-d-h kapsamında olmasına rağmen sadece (h) maddesiyle uygulama yapılmasının sonuca etkili olmadığı gerekçesiyle istinaf ret kararının Yargıtay tarafından onanması.
Özet: Sanığın, kilitli bir aracı taklit anahtar kullanarak çalma eyleminin, Türk Ceza Kanununun 142/2-d-h maddesinde tanımlanan nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu, ilk derece mahkemesinin bu yöndeki kararını onayan bölge adliye mahkemesi hükmünde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, sanığın beraat veya Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması taleplerinin yerinde görülmediği ve karardaki eksikliğin sonuca etkili olmadığı tespit edildiğinden, temyiz başvurusunun esastan reddedilerek hükmün onanmasına karar verilmiştir.
2. Ceza Dairesi         2023/14274 E.  ,  2025/16982 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/1473 E., 2022/788 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, beraat kararı verilmesi, aksi hâlde ise CMK'nın 231. maddesinin uygulanması talebine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Dosya içerisindeki 18.10.2016 tarihli Olay Yeri İnceleme Raporundaki, suça konu araç terk edilmiş halde bulunduğunda kontak kısmının sağlam olduğuna dair tespit ile katılanın ifadesinde aracını kilitli olarak park ettiğine dair beyanları bir arada nazara alındığında, sanığın suç tarihinde sokak üzerinde kilitli olarak park edilmiş olan katılana ait aracı, taklit anahtar uydurarak çalıştırıp çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d-h. maddelerinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden sadece aynı Kanun'un 142/2-h. maddesi ile uygulama yapılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Sanık hakkında katılana yönelik eylemi sebebiyle hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik Tebliğname'ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.