Uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün, Anayasa ve yasada belirtilen gerekçelendirme yükümlülüğüne uyulmaması nedeniyle Yargıtayca bozulması.
Özet: Sanık hakkında "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan verilen mahkûmiyet hükmü, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3 ve 5271 sayılı Kanunun 34. ve 230. maddeleri uyarınca kararların gerekçeli olması, iddia ve savunmanın belirtilip kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıklanması, ulaşılan kanaatin ve suç fiilinin nitelendirilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması ile cezanın şahsileştirilmesi ilkelerine uyulmayarak, yalnızca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali olarak kabul edilen eyleme dair hususlarla sınırlı ve yetersiz bir gerekçe barındırdığı gerekçesiyle oy birliğiyle bozulmuştur.
