Yargıtay 4. Ceza Dairesi, Cumhurbaşkanına hakaret suçunda ilk derece mahkemesinin beraat kararını onayan istinaf hükmünü temyiz başvurusunu reddederek kesinleştirdi.
Özet: Cumhurbaşkanına hakaret suçundan hakkında beraat kararı verilen sanıkla ilgili olarak, ilk derece mahkemesinin hükmünün istinaf incelemesi sonucunda esastan reddedilmesi üzerine, katılan vekilinin temyiz başvurusunda, paylaşımın sanığa ait olduğu, eksik inceleme yapıldığı ve eylemin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği iddialarıyla sanığın mahkum edilmesi gerektiği belirtilmişse de, yüksek mahkeme yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere ve mahkemenin takdirine dayanarak temyiz sebeplerini yerinde görmeyerek istinaf kararını oy birliğiyle onamıştır.
4. Ceza Dairesi         2023/15292 E.  ,  2026/1336 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1036 E. 2023/646 K.
SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I .HUKUKÎ SÜREÇ
Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararına yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz istemi özetle; paylaşım yapılan hesabın sanığa ait olduğuna, eksik incelemeyle hüküm kurulduğuna, atılı suçun oluştuğuna, sanığın paylaşımının ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğine, mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine bu ve dosya kapsamından tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına ilişkindir.
III. GEREKÇE
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdiri ile dava dosyası içeriğine göre yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
13.01.2026 tarihinde karar verildi.