Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen istinaf kararlarına karşı yapılan temyiz başvurularını inceleyerek esastan reddetti.
Özet: İki ayrı temyiz başvurusunun değerlendirildiği bu dosyada, hırsızlık suçundan verilen kararlar ele alınmıştır; bir sanık hakkında katılan vekilinin temyiz başvurusu, on yıl veya daha az hapis cezası gerektiren suçlarda istinaf ret kararlarının temyiz edilemezliği ilkesi uyarınca reddedilirken, diğer sanık müdafiinin, sanığın hırsızlık kastının bulunmadığı, yeterli delil toplanmadığı ve cezanın orantısız olduğu yönündeki iddiaları ise esastan incelenerek yerinde görülmemiş ve ilk derece mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi’nin hükmü hukuka uygun bulunarak temyiz talebinin esastan reddine karar verilmiştir.
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/4 E. 2022/268 K.SUÇ : HırsızlıkHÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddine, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddineTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onamaKatılan vekilinin sadece sanık ... hakkında kurulan hükmü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede; sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.I-Sanık ... hakkında istinaf başvurusunun esastan reddine kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemine dair yapılan incelemede5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-g maddesi uyarınca; "on yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların" temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan kurum vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,II- Sanık ... hakkında düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istemine dair yapılan incelemede İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin " sanığın hırsızlık kastıyla hareket etmediğine, yeterli delil toplanmaksızın eksik araştırma ile hatalı hüküm kurulduğuna, suçun gece işlenmediğine lehe hükümlerin ve gerekli indirimlerin uygulanmadığına, fazla cezaya hükmedildiğine" dair olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, hüküm hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN İSTEM GİBİ ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Batman 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.