Hizmet nedeniyle emniyeti suistimal suçunda, avukatların görevden doğan suçlarına ilişkin yeni yasal düzenlemelerin, Yargıtayca onanmış kesinleşmiş ilk derece mahkemesi kararlarını değil, sadece Bölge Adliye Mahkemesi kararlarını kapsadığına dair onama kararı.
Özet: Avukatların görevlerinden kaynaklanan suçlarda temyiz yolunu sınırlayan yeni yasal düzenlemelerin yalnızca bölge adliye mahkemesi kararları hakkında uygulanabileceği, bu nedenle, daha önce Yargıtay tarafından onanarak kesinleşmiş olan ilk derece ağır ceza mahkemesinin ek kararına karşı, hükümlü müdafiinin söz konusu yeni düzenlemelere dayanarak yaptığı temyiz talebinin, mevcut hükmün kesinleşmiş olması ve düzenlemelerin kapsamına girmemesi gerekçeleriyle reddine karar verilmiştir.
11. Ceza Dairesi         2022/5275 E.  ,  2025/15052 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
EK KARAR TARİHİ : 28.12.2021
SAYISI : 1988/96 E. 1991/51 K.
SUÇ : Hizmet nedeniyle emniyeti suistimal
HÜKÜM : Ret
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Yapılan ön inceleme neticesinde İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.12.2021 tarihli ve 1988/96 Esas, 1991/51 Karar sayılı ek kararının hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:
15.07.2020 tarihli ve 31186 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7249 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 59 uncu maddesine eklenen beşinci fıkra ile avukatların görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlar nedeniyle verilen bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin kararları hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmayacağı hükmünün getirildiği, ayrıca 7343 sayılı Kanun'un 15 inci maddesi ile 1136 sayılı Kanun'a eklenen ve 30.11.2021 tarihinde yürürlüğe giren geçici 24 üncü madde ile de anılan Yasa'nın 59 uncu maddesinin beşinci fıkrasının, bu tarihten itibaren 15 gün içinde talep etmek koşuluyla avukatların görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlar nedeniyle bölge adliye mahkemesi ceza dairelerince 15.07.2020 tarihinden önce verilmiş kesin nitelikteki kararları hakkında da uygulanmasına olanak sağlandığı, ancak bu düzenlemenin bölge adliye mahkemelerince verilen kararlara ilişkin olduğu anlaşılmakla; sanık müdafiince bu düzenlemeye dayanılarak temyiz talebinde bulunulmuş ise de; söz konusu ilk derece mahkemesi kararının Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 26.02.1992 tarihli, 1992/839 Esas, 1992/1102 Karar sayılı kararıyla onandığı, ilk derece mahkemesi tarafından kurulan ve kesinleşen hükme yönelik temyiz isteminde bulunulamayacağından, hükümlü müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, 5320 sayılı Yasanan 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi gereğince temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 24.11.2025 tarihinde karar verildi.