Hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddi kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesi tarafından temyiz incelemesi sonucunda onanması.
Özet: Hakaret suçundan ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne karşı sanık müdafiinin yaptığı istinaf başvurusunun bölge adliye mahkemesince esastan reddedilmesi üzerine temyiz incelemesi yapan Yargıtay, sanığın savunmaları ve katılanların beyanları doğrultusunda mahkumiyetin yerinde olduğunu belirterek temyiz taleplerini reddetmiştir; aleniyet unsurunun eksik incelenmesi ve TCK 43/2 maddesinin uygulanmasındaki yetersizliğe dair eleştiriler bulunsa da, aleyhe temyiz olmadığı için bu hususların bozma nedeni sayılamayacağı vurgulanarak, tebliğname görüşüne aykırı olarak hükmün oy birliğiyle onanmasına karar verilmiştir.
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/654E., 2020/366K.SUÇ : Hakaret HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddiTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Bozma Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇSanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİSanık müdafilerinin temyiz istekleri; müvekkilinin atılı suçu işlemediğine, katılanların beyanlarını destekleyen herhangi bir delil bulunmadığına, savunma tanıkları hakaret içeren bir söz duymadıklarını beyan ettiklerine, sadece katılanların beyanlarına göre mahkumiyet hükmü kurulması nedeniyle usul ve yasaya aykırı olan hükmün bozulması talebine yöneliktir. III. GEREKÇESanığın savunmalarına, katılanlar ..., ..., ... ile ...'in aşamalardaki beyanlarına göre sanığın mahkumiyetine, engel adli sicil kaydına göre hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 51. ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmamasına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, sanık müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, Hakaret suçunun işlendiği yer itibariyle aleniyet unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılıp tartışılmadan eksik inceleme ile karar verilmiş, mağdur sayısı dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin tatbiki sırasında artırım oranında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmemiş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,Anlaşıldığından, yapılan incelemede eleştiri dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.IV. KARARGerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca, Balıkesir 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,25.11.2025 tarihinde karar verildi.