Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararlarını, 5271 sayılı CMKnın 150/3. maddesi gereği son celsede müdafii bulundurulmaması nedeniyle savunma hakkının kısıtlanması gerekçesiyle bozdu.
Özet: Hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararlarına karşı yapılan temyiz başvurularını inceleyen Yargıtay, beş yıldan fazla hapis cezası gerektiren hırsızlık suçlarında son oturumda müdafi bulundurulmamasının savunma hakkını kısıtladığını tespit ederek, usul eksikliği bulunan yerel mahkeme hükümlerini bozmuş ve dosyanın yeniden yargılanmak üzere mahkemesine iadesine karar vermiştir.
2. Ceza Dairesi         2025/5749 E.  ,  2025/19357 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/496 E., 2024/103 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma
Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinde "Temyiz ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinde ise "Temyiz eden hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...’ın temyiz isteminin atılı suçu işlememesine rağmen kolluk kuvvetlerince tutulan tutanağın isabetli olmadığına; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin sanığı mahkûm etmeye yönelik somut delil bulunmadığına; sanık ...’ın temyiz isteminin atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına ve sanık ... müdafiinin temyiz isteminin sanığı mahkûm etmeye yetecek hukuka uygun delil olmadığına, teşhis işleminin usulüne uygun olmadığına, zarar giderimi talebine rağmen süre verilmediğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanık ...’a iddianame ile yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca son celse müdafii bulundurulması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafilerinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/4. maddesi uyarınca İstanbul 29. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.