Hırsızlık ve konut dokunulmazlığı ihlali suçunda, Bölge Adliye Mahkemesi kararının tebligat eksikliği sonrası temyiz edilemez nitelikte olması nedeniyle sanığın temyiz isteminin Yargıtayca reddi.
Özet: Sanığın, tarafına tebliğ edilmeyen hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarına dair istinaf başvurusunun esastan reddi kararını temyiz etmek üzere eski hale getirme talebiyle başvurması üzerine, yetkisiz yerel mahkemenin bu konuda verdiği ek kararın yok hükmünde sayıldığı, ancak hükmolunan cezaların niteliği gereği beş yıl veya daha az hapis cezası yahut adli para cezasına ilişkin istinaf reddi kararlarının temyiz edilemez olduğu CMK 286/2-a maddesi uyarınca belirlendiğinden, Bölge Adliye Mahkemesinin sanığın temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun bulunarak Yargıtay tarafından onanmıştır.
2. Ceza Dairesi         2023/15491 E.  ,  2025/19356 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/1916 E., 2018/2247 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması
Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 30.10.2018 tarihli ve 2018/1916 E., 2018/2247 K. sayılı kararının sanığa tebliğ edilmediği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-57 E., 2022/119 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi kararın hazır bulunmayan ilgilisine tebliğ olunması gerektiğinden dolayı sanığın 08.03.2023 tarihli dilekçesiyle süresinde eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğunun kabulü ile eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğundan dolayı Bozüyük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2023 tarihli ve 2017/450 E., 2017/617 K. sayılı ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair, Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 10.03.2023 tarihli ve 2018/1916 E., 2018/2247 K. sayılı ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, bu ek karara yönelik sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi gereği reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Bozüyük 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.