Özet: Davalı tarafın vekilinin, aleyhine verilen mahkeme kararını kanuni süresi içinde temyiz etmiş olmasına rağmen, daha sonra sunduğu dilekçe ile temyiz hakkından açıkça feragat ettiğinin anlaşılması üzerine, ilgili yüksek mahkeme, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432/1. maddesi yollamasıyla 426/i maddesi uyarınca davalının temyiz isteminin usulden reddine oybirliğiyle karar vermiş; ayrıca, ödenmiş olan nispi temyiz harcının, temyizden feragat eden tarafa, talebi halinde iadesine de hükmetmiştir.