1. Ceza Dairesi, kasten yaralama ve teşebbüs suçlarında iki yıla kadar hapis cezasının temyiz edilemezliği ilkesini uygulayarak sanığın tüm temyiz başvurularını reddetmiştir.
Özet: Sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs ve kasten yaralama suçlarından verilen bölge adliye mahkemesi kararları temyiz edilmiş olup, yapılan incelemede Ceza Muhakemesi Kanununun 286/2-d maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinin görev alanına giren ve üst sınırı iki yıla kadar hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilemeyeceği tespit edilmiştir. Bu yasal düzenleme doğrultusunda, sanığın her iki suça yönelik temyiz istemleri oy birliğiyle reddedilerek, bölge adliye mahkemesinin ilgili kararları ile ek kararı hukuka uygun bulunarak onanmış ve dosya ilk derece mahkemesine geri gönderilmiştir.
1. Ceza Dairesi         2024/2832 E.  ,  2025/7294 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/2511 E., 2023/3053 K.
SUÇLAR : Kasten yaralama, kasten yaralamaya teşebbüs
HÜKÜMLER : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması, temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 16.10.2023 tarihli ve 2021/2511 Esas, 2023/3053 Karar sayılı kararı ile 13.11.2023 tarihli ek kararın; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
1. Sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan verilen hüküm yönünden;
Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.03.2021 tarihli ve 2020/968 Esas, 2021/423 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan hükmolunan 2 yıl hapis cezasına ilişkin hükmün Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği belirlenmekle, sanığın kasten yaralamaya teşebbüs suçuna konu eylem için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın türü ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün ve bu hükme yönelik temyizin niteliği karşısında;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-d maddesinin ilgili bölümünde yer verilen; “…ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
2. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen ek karar yönünden;
5271 sayılı Kanun’un 286/2-d maddesinin ilgili bölümünde yer verilen; “… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 13.11.2023 tarihli ve 2021/2511 Esas, 2023/3053 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2025 tarihinde karar verildi.