Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçunda sanık müdafiinin manevi unsur eksikliği, alkol etkisi ve haksız tahrik iddialarını reddederek istinaf kararını onadı.
Özet: Sanık müdafiinin, müvekkilinin hırsızlık suçunda çalma kastının oluşmadığı, eylemin alkol etkisi ve haksız tahrik altında gerçekleştirildiği, çalınan eşyanın değerinin az olması nedeniyle TCK 145ten faydalandırılması gerektiği yönündeki temyiz itirazları, yapılan incelemede hükümde herhangi bir hukuka aykırılık ve isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle yerinde görülmeyerek reddedilmiş ve bölge adliye mahkemesince verilen sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmü oy birliğiyle onanmıştır.
2. Ceza Dairesi         2023/23107 E.  ,  2025/21642 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/4007 E., 2023/1375 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, hükmedilen cezanın hukuki dayanaktan yoksun olduğuna ve müvekkilinin suçsuz olduğuna, hırsızlık suçunun manevi unsurunun kast olduğuna ve suçun manevi unsurunun oluşmadığına, çünkü müvekkilinin suçun konusunu oluşturan çorap içerisinden almış olduğu paraları çalmak kastı gütmediğine, dosya içerisindeki sanık ifadelerinden de anlaşılacağı üzere bilinci yerinde değil iken ve haksız tahrik hali içindeyken katılanın göstermiş olduğu çorap içerisinden, kullanmış oldukları alkolün etkisindeyken paraları aldığına, yargılama konusu çalınan eşyanın maddi değerinin az olduğuna, müvekkili hakkında TCK'nın 145. maddesi doğrultusunda ceza verilmesinden vazgeçilmesi ya da cezada indirim yoluna gidilmesi gerekmekte iken müvekkilinin atılı suçu işlediği kanaatiyle cezalandırılmasına karar verildiğine, bu sebeple açıkça müvekkili lehine olan yasal düzenlemelerden faydalandırılmadığına, mahkeme kararının bu yönüyle de kabulünün mümkün olmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.