Yargıtay, iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunda temyiz talebini usulden reddederken, hırsızlık suçunda gece vakti işlendiğine dair delil yetersizliğinden hükmü bozmuştur.
Özet: Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen adli para cezasına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi kararı, yasal temyiz koşullarını taşımadığından reddedilmiş; hırsızlık suçundan kurulan hüküm ise, dosyadaki mevcut deliller ve kamera kayıtları ışığında suçun gece vakti işlendiğine dair yeterli ve denetime elverişli bir tespit ve gerekçe olmaksızın Türk Ceza Kanununun 143. maddesinin uygulanmasının hatalı bulunması nedeniyle bozulmuştur.
2. Ceza Dairesi         2023/23281 E.  ,  2025/21629 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/3480 E., 2023/672 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama
I- İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde
Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 09.03.2023 tarihli ve 2022/3480 Esas, 2023/672 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
Sanık hakkında, Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2022 tarihli ve 2022/301 Esas, 2022/879 Karar sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca kurulan 6.000,00 TL adlî para cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları” nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,
II - Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın suç konusu eşyaları açık alanda bulduğunu, daha sonra bu eşyaları üçüncü kişiye sattığını beyan ettiğine, sanık savunmasının aksini gösterir üzerine atılı suçu işlediğine dair dosyaya yansıyan herhangi bir delil bulunmadığına, şikayetçinin beyanında sanığın iş yerine girip girmediğini, kimin iş yerine girdiğini bilmediğini belirtmemesine ve sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair delil bulunmamasına rağmen, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gözetilmeksizin sanığın mahkûmiyetine ilişkin karara karşı yapılan istinaf başvurusunun reddine karar verildiğine, İlk Derece Mahkemesince kırılan anahtarın teslim alınarak parmak izi tespitiyle failin tespiti mümkünken bu hususta araştırma yapılmamasının hatalı olup İlk Derece Mahkemesi hükmünün eksik incelemeye dayalı olduğuna, dosyada yer alan kamera kayıtlarının tanığın iş yerine ait olup sanığın üzerine atılı suçu işlediğine gösteren hiçbir delil bulunmadığına, ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak,
Şikâyetçinin, iş yeri deposundan hırsızlık yapıldığını 09.03.2022 tarihinde gündüz vakti fark ettiğinin, dosya kapsamında yer alan güvenlik kamera görüntülerinin suça konu hurda malzemeleri satın aldığı tespit edilen tanık C.K.'ye iş yeri önünü gördüğünün ve bu görüntülerin sanığın 26.02.2022 tarihinde saat 21.20 sıralarında hurdaları tanık C.K.'ye sattığı ana ait olduğunun, sanığın hırsızlık suçlamasını kabul etmediğinin, şikâyetçinin iş yeri deposunu gören bir kamera görüntüsü bulunmadığı gibi suç saatine ilişkin bir beyanın da bulunmadığının, suç saatinin tespitini mümkün kılacak başkaca bir delilin de dosya kapsamında yer almadığının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.