Yargıtay 4. Ceza Dairesi, sanığın haksız tahrik ve delil yetersizliği iddialarını reddederek hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünü onadı.
Özet: Hakaret suçundan mahkumiyetine ilişkin ilk derece ve istinaf mahkemesi kararlarının hukuka uygun olduğunu tespit eden yüksek mahkeme, sanığın tanık beyanları ve somut delil eksikliği iddialarına dayanan beraat taleplerini reddederek, eylemin sanık tarafından işlendiği ve haksız tahrik koşullarının oluşmadığı yönündeki alt mahkeme takdirini yerinde bulmuş; ancak 5237 sayılı Kanunun 43. maddesi uygulamasında mağdur sayısı gözetilmeden alt sınırdan uzaklaşılmaması eleştirilse de, aleyhe temyiz olmadığından bu hususun bozma nedeni yapılmamasının hukuka uygun olduğuna hükmederek temyiz istemini esastan reddedip hükmü onamıştır.
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1731 E. 2023/81 K.SUÇ : HakaretHÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddiTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : OnamaYapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇSanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.II. TEMYİZ SEBEPLERİSanığın temyiz istemi; tanık beyanları ile şikayetçilere karşı herhangi bir hakaret eyleminin olmadığının açık olduğuna, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğine, polislerin hakaretlerine karşı verdiği tepkinin doğal olduğuna, somut delil bulunmadan hakkında mahkumiyet kararı verildiğine şüpheden sanık yararlanır ilkesinden yararlanmasının gerektiğine kararın bozularak beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir. III.GEREKÇESanık savunması, katılan ve şikayetçi beyanları, tanık anlatımları, tutanak ve tüm dosya kapsamından, Mahkemenin suçun işlendiği ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması yönündeki takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, sanığın temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uygulanırken mağdur sayısı dikkate alınıp artırım oranının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı belirlenerek yapılan incelemede eleştiri dışında hukuka aykırılık görülmemiştir. IV. KARARGerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Nevşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,05.11.2025 tarihinde karar verildi.