1. Ceza Dairesi, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının temyiz edilemezliği ile kasten yaralama suçunda meşru savunma nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı kararının hukuki denetimini içermektedir.
Özet: Sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, bölge adliye mahkemesince cezada indirime gidilmesi sebebiyle temyiz edilemez olduğu belirlenirken; kasten yaralama suçundan ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün bölge adliye mahkemesince "ceza verilmesine yer olmadığına" çevrilen kısmının temyiz edilebilir olduğu, ancak hukuka uygunluk nedeni olan meşru savunma bulunduğu için "ceza verilmesine yer olmadığı" yerine "beraat" kararı verilmesi gerektiği, bu hukuka aykırılığın temyiz merciince düzeltilerek giderildiği anlaşılmıştır.
1. Ceza Dairesi         2025/5653 E.  ,  2025/7327 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2024/91 E., 2025/1016 K.
SUÇLAR : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama, kasten yaralama
HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar,
ceza verilmesine yer olmadığı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi temyiz başvurularının esastan reddi, kısmi
temyiz başvurularının düzeltilerek esastan reddi
Sanık ... hakkında katılan ...'ya karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın incelenmesinde;
Sanık ... hakkında, Karaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.09.2021 tarihli ve 2018/660 Esas, 2021/750 Karar sayılı kararı ile neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca kurulan "2 yıl 1 ay" hapis cezası ile mahkûmiyete ilişkin hükmün, Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak “1 yıl 4 ay 20 gün” hapis cezası ile mahkûmiyete hükmedilmesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve bu karara yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 02.03.2024 tarihli 7499 sayılı Kanun'un 15. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/12. maddesi ve aynı Kanun'un 286/2-b maddesi uyarınca kararın temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.
Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın incelenmesinde;
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen "mahkumiyet" kararı, istinaf mercii tarafından "ceza verilmesine yer olmadığı" kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Karaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.09.2021 tarihli ve 2018/660 Esas, 2021/750 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 25.03.2025 tarihli ve 2024/91 Esas ve 2025/1016 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan ... vekili ve sanık ... müdafiinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 25/1. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle, sanık ... hakkında mahkumiyet karar verilmesine ilişkindir.
III. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, Mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik görülmediği anlaşıldığından, katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. 5271 sayılı Kanun'un 223/2-d maddesi uyarınca hukuka uygunluk nedenlerinin bulunması durumunda sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği, meşru savunmanın da hukuka uygunluk nedenleri arasında bulunması nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 25/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/2-d maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.
IV. KARAR
A. Sanık ... hakkında katılan ...'ya karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar yönünde:
5271 sayılı Kanun'un 286/2-b maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan ... vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B. Sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair karar yönünden:
Gerekçe bölümünde yer alan (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle katılan ... vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 25.03.2025 tarihli ve 2024/91 Esas ve 2025/1016 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1 maddesi gereği hüküm fıkrasından "TCK'nın 25/1. maddesi gereğince CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA" ibaresinin çıkartılarak yerine "5237 sayılı Kanun'un 25/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/2-d maddesi uyarınca beraatine" ibaresinin eklenmesi suretiyle Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Karaman 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2025 tarihinde karar verildi.