Yargıtay 2. Ceza Dairesi, yaralama, tehdit ve mala zarar verme suçlarında bozma sonrası hükümlere yönelik temyizlerde sirayet ilkesi ve usul hatalarını değerlendirerek kısmen onama kararı vermiştir.
Özet: Yüksek Mahkeme, daha önce görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hükmün, eylemlerin yaralama ve tehdit olarak nitelendirilmesi yönündeki bozma kararı sonrası tesis edilen yargılamada, katılan vekilinin bozmadan sirayetle yararlanan sanık hakkındaki temyiz talebini usuli nedenlerle reddederken; sanık ve katılan vekilinin mala zarar verme ile tehdit suçlarına yönelik temyiz itirazlarını ise esastan inceleyerek, mahkemece yapılan değerlendirme ve takdirde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle yerel mahkeme hükümlerini oy birliğiyle onamıştır.
2. Ceza Dairesi         2025/12169 E.  ,  2025/21399 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2024/113 E., 2025/25 K.
SUÇLAR : Mala zarar verme, tehdit, yaralama
HÜKÜM : Düşme
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
I- Hükümlü ... hakkında yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde
Gölköy Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2016 tarihli ve 2015/2 78... /46 Karar sayılı ilamıyla görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265/1, 265/3 maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezasının verildiği, kararın katılan kurum vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 20.11.2023 tarihli ve 2022/161 50... /7174 Karar sayılı ilamıyla Sağlık Bakanlığının doğrudan zarar görmediği belirtilerek temyiz isteminin reddine karar verilerek kesinleştirildiği, diğer sanık ...'ın görevi yaptırmamak için direnme suçunu da temyiz etmesi üzerine Dairemizin 20.11.2023 tarihli ve 2022/161 50... /7174 Karar sayılı ilamıyla "sanık ... hakkında ...'a karşı yaralama ve tehdit suçlarından, sanık ... hakkında tehdit suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden hatalı niteleme ile sanıkların eyleminin görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturacağı şeklinde değerlendirilmesi,..... görevi yaptırmamak için direnme suçundan bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine, diğer sanık ...'e aynı Kanun'un 325. maddesi uyarınca sirayetine" şeklinde karar verildiği nazara alındığında
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 31.10.2012 tarihli ve 2011/777 Esas, 2012/1819 Karar sayılı ilâmında da açıklandığı üzere önceki kararı temyiz etmeyen veya temyiz talebi reddedilen hükümlünün sonraki hükmü temyiz edemeyeceğine ilişkin ilke ve kabuller karşısında; Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.11.2023 tarihli ve 2022/161 50... /7174 Karar sayılı ilâmındaki sanık ... hakkındaki bozmanın, mahkeme tarafından bozma sonrası 17.01.2025 tarihli hüküm sirayetine karar verildiği, bu hükme ilişkin katılan vekilinin temyiz isteminde bulunduğu ancak katılan vekilinin sirayet nedeniyle bozma sonrası verilen hükmü temyiz etme hakkı mümkün olmadığından, 1412 sayılı Kanun'un 325. maddesi gereği bozma ilâmından sirayet nedeniyle yararlanan sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi delaletiyle 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE,
II- Sanık ... hakkında mala zarar verme, tehdit suçlarından, sanık ... hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanık ... ve katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde
Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihinde Ordu E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan sanık ...'ın yüzüne karşı verilen 17.01.2025 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltıldığı bu nedenle 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.