Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerini onarken, mala zarar verme için temyiz başvurusunu reddetmiştir.
Özet: Bu kararda, sanık hakkında verilen mala zarar verme suçundan adli para cezasına ilişkin temyiz istemi, yasal sınırlar dahilindeki doğrudan hükmolunan cezaların temyiz edilememesi nedeniyle reddedilmiş; hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelemesinde ise, çalınan malzemelerin bir kısmının sanık üzerinde, kalanının ise tanık tarafından bulunup iade edildiği, kalan zararın temyiz dışı sanık tarafından giderildiği anlaşılmış, ancak hırsızlık suçundan sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde yasal indirim uygulanarak eksik ceza tayin edildiği tespit edilmiş olsa da aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamış, neticede mahkûmiyet hükümleri yerinde görülerek onanmıştır.
2. Ceza Dairesi         2025/12992 E.  ,  2025/21392 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/385 E., 2016/593 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama
I. Sanık hakkında mala zarar verme suçu yönünden temyiz taleplerinin incelenmesinde;
14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL. dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,
II-Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
Soruşturma evrakları incelendiğinde sanık ve inceleme dışı sanığın suç tarihinde farklı mağdura yönelik eylemleri nedeniyle yakalandıklarında üzerilerinde dosya mağduruna ait bir takım malzemelerin ele geçirildiği, ve yine tanık ...'ün olay yerine yakın park yerinde mağdurun iş yerinden çalınan malzemeleri atıl vaziyette bularak kolluk görevlilerine iade ettiği nazara alındığında kalan zararın temyiz dışı sanık tarafından giderildiği nazara alındığında sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde koşulları oluşmadığı hâlde 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi gereğince indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.