Yargıtay 8. Ceza Dairesinden, işkence suçundan beraat kararı verilen sanık hakkında katılan vekilinin temyiz itirazının reddiyle hükmün onanmasına dair karar.
Özet: Bir polis memuru hakkında açılan işkence davasında, yerel mahkemenin sanığı beraat ettirme kararı, önceki bir Yargıtay bozma kararı neticesinde verilmiştir; zira olay yerinde iddiaları destekleyici kamera görüntüsü veya somut delil bulunamamış, katılanın teşhisi tereddütlü kalmış, tanık beyanları çelişki göstermiş ve başka bir polis memuru fiilleri kendisinin işlediğini belirtirken sanığın araya girmeye çalıştığını ifade etmiştir. Katılan vekilinin sanığın mahkumiyetini talep eden temyiz başvurusu, dosyadaki delil durumu ve hukuki süreç göz önüne alınarak Yargıtay tarafından esastan reddedilmiş ve sanık hakkında verilen beraat hükmü oybirliğiyle onanmıştır.
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2024/400 Esas, 2025/107 KararSUÇ : İşkence yapmaHÜKÜM : BeraatTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında Yargıtay bozma ilamı üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:I. HUKUKİ SÜREÇA. Yargıtay Bozma İlâmıMardin 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.06.2023 tarihli kararının istinaf edilmesi üzerine, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından verilen kararın, sanık müdafilerince temyiz edilmesi akabinde, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 11.11.2024 tarihli ve 2024/22755 Esas, 2024/8560 Karar sayılı kararı ile "... katılanın sanığın kendisini karakolda darp ettiğine dair beyanları ile örtüşen kamera görüntülerinin bulunmaması hususları birlikte değerlendirilmiştir. Bu itibarla; atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli, kesin ve somut delil bulunmayan sanık ...'ın beraati yerine katılan beyanları gerekçe gösterilerek mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur..." şeklindeki gerekçeyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. B. Yargıtay Bozma İlâmından Sonraki Yargılama SüreciBozma üzerine Mardin 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2025 tarihli ve 2024/400 Esas, 2025/107 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında işkence yapma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.II. TEMYİZA. Temyiz SebepleriKatılan Vekilinin Temyiz İstemiUnsurları yönünden oluşan suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.B. Değerlendirme ve GerekçeDava dosyası kapsamına göre; suç tarihinde polis memuru olan sanığın, temyiz dışı sanıklarla birlikte katılan ...’yi vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaraladığı, katılana hakaret ettiği ve eylemlerini bir süre devam ettirdiği iddiasına ilişkin olarak;Sanık, aşamalarda değişmeyen savunmalarında suçu işlemediğini savunmuş olup sanık ile katılan arasında bir husumet bulunmamaktadır. Katılan, teşhis işlemleri sırasında tereddüt yaşamış, karakoldaki darp olayının bir kısmında yeğeni tanık ... .’nün yanında olmadığını beyan etmesine rağmen, tanık bu beyanlara aykırı beyanda bulunmuştur. Katılan, kendisini dört kişinin darbettiğini söylerken; tanık ... ., olayda yalnızca iki kişinin bulunduğunu belirtmiş olup bu durum beyanlar arasında çelişki yaratmaktadır. Temyiz dışı sanık polis memuru ... sanığın savunmalarıyla uyumlu şekilde katılanla kendisinin husumetli olduğunu, vurma ve hakaret eylemlerini kendisinin gerçekleştirdiğini, sanık ...’ın ise tarafları ayırmaya çalıştığını ve başlangıçta husumetten haberdar olmadığını ifade etmiştir. Ayrıca, katılanın, sanığın kendisini karakolda darp ettiğine ilişkin iddialarını doğrulayan kamera görüntüsü ya da başka bir delil de bulunmamaktadır. Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde; bozma ilamına uyularak sanık hakkında verilen beraat kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.III. KARARGerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mardin 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2025 tarihli ve 2024/400 Esas, 2025/107 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak ve oybirliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Mardin 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2025 tarihinde karar verildi.