Özet: Haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle tazminat talebinde bulunan davacının, ilk derece mahkemesince kısmen kabul edilen maddi ve manevi tazminat talebinin istinaf mahkemesince de onandığı; Yargıtayın ise, davalı vekilinin temyiz talebini hükmedilen toplam tazminat miktarının temyiz kesinlik sınırının altında kalması nedeniyle reddettiği, davacı vekilinin temyiz talebini incelerken, davacının kamu görevinden ihraç tarihi ve tahliye tarihi dikkate alındığında maddi kaybının oluşmadığını ve maddi tazminat talebinin reddi gerekirken kabul edilmesinin hatalı olduğunu belirtmekle birlikte, temyiz edenin sıfatına göre bu durumu bozma nedeni yapmayarak kararı nihai olarak onadığı, böylece haksız koruma tedbirleri nedeniyle açılan davada verilen maddi ve manevi tazminat hükmünün kesinleştiği görülmektedir.