Özet: Davacı tarafından Mersin Tarsusta gerçekleştirilen arazi toplulaştırma işlemi sonucunda tek parselinin iki ayrı ve birbirine 2 km mesafedeki yeni parsellere bölünmesinin hukuka aykırı olduğu iddiasıyla açılan davada, ilk derece ve istinaf mahkemeleri, bilirkişi raporları doğrultusunda eski taşınmazın büyük kısmının aynı yerde sabit tesisleri korunarak, küçük bir kısmının ise drenaj kanalı ve yol gibi nedenlerle başka bir parselde eşdeğer nitelikte verildiğini ve işlemin arazi toplulaştırması amaç ve ilkelerine uygun olduğunu belirterek davanın reddine karar vermiş; Danıştay da bu kararı usul ve hukuka uygun bularak temyiz istemini reddetmiştir.