Özet: Bir banka, kredi borcunu ödemeyen bir şirketin yetkilisinin, borçtan kaçınmak amacıyla şirket hesabından kendisine büyük miktarda para aktardığını iddia ederek, söz konusu yetkilinin malvarlığına ihtiyati haciz konulmasını talep etmiş; ancak ilk derece mahkemesi, tüzel kişilik perdesinin aralanması teorisi ve alacağın varlığı gibi hususların esaslı yargılama gerektirdiği, yaklaşık ispat şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle bu talebi reddetmiş, banka da kararı, şirketin yetkilisine yapılan transferlerin mal kaçırma amacı taşıdığını ve yaklaşık ispatın sağlandığını belirterek istinaf etmiştir.