Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen mahkumiyetin, eksik ceza bozması sonrası temyiz incelemesinde hukuka uygun bulunarak onanması.
Özet: Sanıkların "kasten öldürmeye teşebbüs" suçundan mahkûmiyetine ilişkin kararda, müdafiin öldürme kastı bulunmadığı, eylemin gönüllü vazgeçme kapsamında olduğu ve cezanın haksız tahrik indirimi uygulanarak düşürülmesi gerektiği yönündeki temyiz itirazları reddedilmiş; daha önce cezanın eksik olduğu gerekçesiyle verilen bozma kararının ardından, sanıkların fikir ve eylem birliği içinde öldürme kastıyla hareket ettikleri, gönüllü vazgeçme koşullarının oluşmadığı ve katılandan haksız tahrik bulunmadığı gerekçeleriyle 8 yıl 4 ay hapis cezası hukuka uygun bulunarak onanmıştır.
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : ████████ E., ████████ K.SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüsHÜKÜMLER : MahkûmiyetTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanmasıKatılan ... vekilinin talebinin sanıkların tutuklanması talebi niteliğinde olup temyiz talebi niteliğinde olmadığı belirlenmiştir.Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz istemi yönünden; Suçun kadın ya da çocuğa yönelik olmadığı nazara alınarak suçtan doğrudan zarar görmediği ve bu itibarla davaya katılma ya da hükümleri temyiz etme hak ve yetkisinin bulunmadığı belirlenmiştir.Sanıklar müdafiinin temyiz istemi yönünden; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ1.Bozma üzerine verilen Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2023 tarihli ve ████████ Esas, ████████ Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 08.04.2025 tarihli ve █████████ Esas, █████████ Karar sayılı ilâmı ile özetle; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında aynı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütlerden meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi birlikte gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak bir ceza tayini yerine yazılı şekilde hiç isabet olmayan durumlarda uygulanabilecek şekilde 9'ar yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle sanıklar hakkında eksik ceza tayini kabule göre de hesaplama hatası yapılarak eksik ceza verilmesi nedenleriyle bozulmasına, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2.Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.09.2025 tarihli ve ████████ Esas, ████████ Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.II. TEMYİZ SEBEPLERİSanıklar müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanıklar ile katılan arasında öldürmeyi gerektirir husumet bulunmadığına, katılanın yaralanmasının niteliği nazara alındığında sanıkların öldürme kastı ile hareket ettiklerine ilişkin delil bulunmadığına, yaralanmanın hayati önem taşımadığına, sanıkların kendi istekleri ile eylemlerine son verdiklerine, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi, aksi kanaat hasıl olduğunda 5237 sayılı Kanun'un 36. maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğine ilişkindir.III. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükümlere esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükümlere esas alınan adî raporun yeterli olduğu, eylemin sanıklar tarafından öldürme kastıyla fikir ve eylem birliği içerisinde hareket edip fiil üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle gerçekleştirildiğinin saptandığı, gönüllü vazgeçme koşullarının oluşmadığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımlarının yasal bağlamda ve gerekçeleri gösterilerek belirlendiği, katılandan sanıklara yönelen haksız tahrik oluşturan söz ve eylem bulunmadığından haksız tahrik indirimi uygulanmamasının isabetli olduğu anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.IV. KARAR1. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Vekilinin Temyiz İstemi YönündenAile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının suçun kadın ya da çocuğa yönelik olmadığı nazara alınarak suçtan doğrudan zarar görmediği ve bu itibarla davaya katılma ya da hükümleri temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığından, Kurum vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,2. Sanıklar Müdafiinin Temyiz İstemi YönündenGerekçe başlığı altında açıklanan nedenlerle Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.09.2025 tarihli ve ████████ Esas, ████████ Karar sayılı kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.05.2026 tarihinde karar verildi.