Özet: Haksız gözaltı ve tutukluluk tedbirlerine maruz kalan bir şahsın açtığı tazminat davasında, ilk derece mahkemesi belirli miktarda maddi ve manevi tazminata hükmetmiş, ancak malvarlığı tedbiri, cezaevi harcamaları gibi bazı talepleri ispat eksikliği nedeniyle reddetmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi ise maddi ve manevi tazminat miktarlarını düşürerek ve faiz başlangıç tarihini değiştirerek ilk derece hükmünü düzeltip, tarafların istinaf başvurularını esastan reddetmiştir. Davacı vekili, maddi tazminatın asgari ücret yerine maaş üzerinden hesaplanması gerektiğini, cezaevi harcamalarının dikkate alınmasını ve manevi tazminatın yetersizliğini ileri sürerek kararı temyiz ederken; davalı vekili davanın reddedilmesi gerektiği ve yargılama giderlerine ilişkin itirazlarla temyiz başvurusunda bulunmuştur. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, davalı temyizini kesinlik sınırı nedeniyle reddetmeyi, davacı temyizini ise hükmedilen manevi tazminatın düşük olduğu gerekçesiyle kabul ederek hükmün bozulması yönünde görüş bildirmiştir.