Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerindeki ceza tayini ve artırımında gerekçe eksikliği nedeniyle bozma kararı verdi.
Özet: Mahkeme, bir sanığın süresinde yapılmayan temyiz istemini ve suça sürüklenen çocuğun düşme kararına karşı hukuki menfaati bulunmaması nedeniyle temyiz istemini reddederken, diğer sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerini, hırsızlık suçundan asgari ceza verilmesine rağmen iş yeri dokunulmazlığı ihlali suçunda alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesinde gerekçe eksikliği ile hırsızlık suçunun gece işlenmesi nedeniyle uygulanan azami oranlı artırımda yasal ve yeterli gerekçe gösterilmemesi nedenleriyle bozmuştur.

B O Z M A Ü Z E R İ N E
MAHKEMESİ:Asliye Ceza MahkemesiSAYISI : ███████ E., ████████ K.SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâliHÜKÜMLER: Mahkûmiyet, düşmeTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, bozmaI-Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde Sanığın yokluğunda verilen kararın sanığa 11.07.2024 tarihinde tebliğ edildiği, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, sanık müdafiinin 07.12.2024 tarihinde yaptığı temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE, II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümler yönünden yapılan incelemedeSuça sürüklenen çocuk hakkında verilen düşme kararlarını temyizde hukuki menfaati bulunmadığından, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,III- Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümler yönünden sanıkların temyiz istemlerinin incelenmesindeSanıklar hakkında bozma sonrası kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarîyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre sanıkların temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;1-Hırsızlık suçundan dolayı asgari hadden ceza tayin edildiği hâlde, aynı gerekçeyle iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan alt sınırdan uzaklaşılarak 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmolunması,2- Sanık hakkında hırsızlık suçunun temel cezasının alt sınırdan belirlenmesi karşısında, suçun gece işlediğinden bahisle artırım yapılırken, 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi uyarınca ceza en fazla üçte bire kadar artırılabilir olmakla birlikte, sanığın cezasının anılan madde uyarınca üst had olan 1/3 oranında arttırılmasına karar verilirken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan sebepten dolayı Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.02.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.