yargıtay 2. ceza dairesi, konut dokunulmazlığı ihlalinde temyiz reddi verirken, hırsızlıkta tekerrür esasının hatalı belirlenmesini düzelterek temyiz taleplerini esastan reddetti.

Yargıtay 2. Ceza Dairesi, konut dokunulmazlığı ihlalinde temyiz reddi verirken, hırsızlıkta tekerrür esasının hatalı belirlenmesini düzelterek temyiz taleplerini esastan reddetti.

Özet: Yüksek mahkeme, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan istinaf mahkemesince verilen ret kararının kanunen temyiz edilemez nitelikte olması nedeniyle bu yöndeki temyiz başvurusunu reddetmiştir. Hırsızlık suçundan yapılan temyiz incelemesinde ise, sanığın cezanın ağırlığı ve suç kastı olmadığı yönündeki itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, sanığın adli sicilinde yer alan tekerrüre esas alınacak cezanın belirlenmesinde yapılan hatayı tespit eden yüksek mahkeme, bu hatayı yeniden duruşma yapmaksızın düzelterek en ağır cezanın tekerrüre esas alınmasına karar vermiş ve bu düzeltmeyle birlikte bölge adliye mahkemesinin kararını hukuka uygun bularak tüm temyiz istemlerini esastan reddetmiştir.

2. Ceza Dairesi ██████████ E. , ████████ K.

"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : █████████ E., ████████ K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

SUÇLARIN TARİHİ : 09.10.2021

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

I- Konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 07.03.2023 tarihli ve █████████ Esas, ████████ Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Eskişehir 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2022 tarihli ve █████████ Esas, █████████ Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4. maddesi uyarınca kurulan 1 yıl hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizlerin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

II - Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin "hakkında verilen cezanın fazla olduğuna, kamera görüntülerinin yeniden incelenmesini istediğine, çünkü suça konu bisikletin kilitli olmadığına, dosyanın yeniden incelenerek uzlaşma kapsamına alınmasını istediğine" sanık müdafiinin temyiz isteminin "müvekkilinin suç işlemek kastıyla hareket etmediğine, suç işlemek kastı ile hareket etseydi bisikletin ticaretini yaparak maddi anlamda karşılığını elde edebileceğine, bunun için yeterli zamanı olmasına rağmen bisikleti satmadığına, karşı tarafın herhangi bir zararının söz konusu olmadığına, müvekkili sanığın olumsuz kişiliğine yahut davranışına dair dosyaya yansıyan bir tespit bulunmadığı gibi, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar tartışılıp, değerlendirilmeden sırf sabıkalı olması nedeniyle hakkında TCK’nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesinin yasaya, Yargıtay içtihatlarına ve öğretiye açıkça aykırı olduğuna" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2017 tarihli ve ████████ Esas, █████████ Karar sayılı ilâmında, birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303/1. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2017 tarihli ve ████████ Esas, █████████ Karar sayılı ilâmındaki kasten yaralama suçundan verilen 3 yıl 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usûl ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.01.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.