yargıtay 2. ceza dairesi, hırsızlık suçundan verilen istinaf ret kararını, 7550 sayılı kanun değişikliğiyle 5275 sayılı kanunun 108/3. maddesi uyarınca koşullu salıverilme hükümleri yönünden düzelterek onamıştır.

Yargıtay 2. Ceza Dairesi, hırsızlık suçundan verilen istinaf ret kararını, 7550 sayılı kanun değişikliğiyle 5275 sayılı Kanunun 108/3. maddesi uyarınca koşullu salıverilme hükümleri yönünden düzelterek onamıştır.

Özet: Hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz incelemesinde, sanık müdafiinin ileri sürdüğü diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemesine rağmen, bölge adliye mahkemesinin ikinci defa tekerrür hükümleri uygulanan sanık hakkında koşullu salıverme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına dair kararının, 7550 sayılı Kanun ile değişik 5275 sayılı Kanunun 108/3. maddesi uyarınca hukuka aykırı olduğu tespit edilmiş; bu nedenle, hüküm fıkrasından "infazın koşullu salıverilmeksizin yapılmasına" ilişkin kısım çıkarılmak suretiyle kararın düzeltilerek esastan onanmasına hükmedilmiştir.

2. Ceza Dairesi ██████████ E. , ████████ K.

"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : █████████ E., █████████ K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "suça konu eşyanın değer azlığının Mahkemece tartışılmadığına, somut olayda suçun nitelikli hâlinin ve fikrî içtima hükümlerinin uygulanamayacağına, kararın yetersiz gerekçe ile verildiğine, sanık hakkında lehe olan tüm hükümlerin uygulanması gerektiğine ve kararın bozulması talebine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme dikkate alındığında, sanık hakkında koşullu salıverme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilemeyecek olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından, "İnfazın 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesine göre hükümlünün koşullu salıverilmeksizin yapılmasına," ilişkin kısım çıkartılmak suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca usûl ve yasaya uygun bulunan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sivrihisar Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.