Yargıtay, temel ihtiyaçlar savunmasıyla hırsızlık suçundan yapılan temyiz başvurusunu esastan reddederek istinaf mahkemesi kararını onadı.
Özet: Sanık müdafiinin, müvekkilinin hırsızlık suçunu temel ihtiyaçlarını karşılamak ve hayatta kalmak amacıyla, aşırı yoksulluk ve evsizlik koşullarında gerçekleştirdiğini, bu nedenle ilk derece mahkemesinin Türk Ceza Kanununun 145. maddesini göz ardı ettiğini ileri sürerek yaptığı temyiz başvurusu üzerine, Yargıtay, bölge adliye mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddi kararında herhangi bir hukuka aykırılık ve isabetsizlik bulunmadığını tespit ederek, sanık müdafiinin temyiz nedenlerini reddetmiş ve hükmün onanmasına karar vermiştir.
MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI: █████████ E., █████████ K.SUÇ : HırsızlıkHÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onamaİlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, "müvekkilinin olay tarihinde temel günlük ihtiyaçlarını dahi zor karşılamakta olup banklarda yahut ıssız kapalı yerlerde konaklayarak geceyi geçirdiğine, biraz dinlenip uyuyabilmek için binaya girdiğine ve çatı katında bir müddet dinlendiğine, binadan çıkarken karnını doyurabilmek için hiç parasının olmadığını fark eden ve günlük zaruri ihtiyaçlarını gidermek zorunda olan müvekkilinin zemin katta akülü arabayı görüp, aküsünü söktüğüne, daha sonra aldığı bu aküyü tesadüfen yolda karşılaştığı hurdacıya 80,00 TL'ye satarak hayatta kalabilmek için gerekli ihtiyaçlarını karşıladığına, ilk derece mahkemesinin TCK'nın 145. maddesini göz önünde bulundurulmadığına", ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.