Anahtar kelimeler: Dayanır Kuralının Yanlış Görüşü İsteklerinin Nedenine Edenlerin Neticesinde Edilebilir Neden
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : █████████ E., █████████ K. SUÇ : HırsızlıkHÜKÜM : MahkûmiyetTEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : OnamaSanık hakkında bozma üzerine verilen kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1 maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, katılan ve tanık beyanları arasında çelişkiler bulunduğundan dolayı beyanlarına itibar edilemeyeceğine, tanık ...'ün beyanıyla sanığın aracı katılanın rızası dahilinde aldığının açıkca ispatlandığına, atılı suçun unsurlarının oluşmamış olduğuna, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak inandırıcı ve kesin delil bulunmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanığın temyiz isteminin, delil ve tanıkların yazılı olduğu savunmasının okunmayarak adil savunma hakkının ihlâl edildiğine, mahkemece hükmedilen ikinci kez mükerrirlik hükmünün hatalı olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;Sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri reddedilmiştir.Ancak;1-Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına karar verilmiş ise de; tekerrüre esas alınan Kayseri 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.07.2019 tarihli ve ████████ Esas, ████████ Karar sayılı kararında tekerrüre esas alınan Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2017 tarihli ve ████████ Esas, ████████ Karar sayılı ilâmına konu 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesinde düzenlenen karşılıksız yararlanma suçunun uzlaşma kapsamına alınmış olması nedeniyle, 21.12.2021 tarihli ek karar ile uzlaşma sağlanmasından dolayı davanın ortadan kaldırılmasına karar verildiğinden dolayı sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,Kabule göre;2-Mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında kurulan hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümden “...sanık hakkında bu mahkeme kararında da tekerrür hükümleri uygulandığı anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi gereğince cezasının 2.kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine...” cümlesinin çıkartılması suretiyle, " sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun olan Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.